- პირველ რიგში, მინდა მოგილოცო UFC-ის სუპერმსუბუქი დივიზიონის ჩემპიონობა. მსოფლიო ასპარეზზე წარმოადგენ საქართველოს და ამ ფაქტმა შენს ქვეყანაში გმირად გაქცია. როგორ მოქმედებს შენს მოტივაციასა და მენტალობაზე ეს სტატუსი?
- დიდი მადლობა. ამ ქამრისთვის დიდი ხანი ვიბრძოდი და ახლა, როგორც იქნა, ის ჩემთან არის. საქართველო ყოველთვის მგულშემატკივრობდა. მიყვარს საქართველო და სწორედ ამიტომ დავიწყე ვარჯიში, რადგან ჩემი ქვეყანა მსოფლიო ასპარეზზე მინდოდა რომ მესახელებინა. მადლობა ღმერთს, ახლა სწორედ ამას ვაკეთებ.
მიხარია, რომ ჩემს ქვეყანას სიამაყის საფუძველს ვაძლევ. როდესაც ტელეფონში ვნახე, თუ რამდენი ადამიანი აღნიშნავდა ჩემს გამარჯვებას, ძალიან ბედნიერი ვიყავი. ეს მაძლევს კიდევ უფრო დიდ მოტივაციას, რაც ასევე, დიდი პასუხისმგებლობაც არის. ქართველების მხარდაჭერას ვგრძნობ ყველგან და მინდა მათ დიდი მადლობა გადავუხადო.
- ჩვენ გაგვიმართლა - თბილისში ვიყავით მაშინ, როდესაც საქართველომ დაამარცხა პორტუგალია, ანგარიშით 2:0. სახლში დასაბრუნებლად ერთ საათზე მეტი დაგვჭირდა, რადგან ქალაქი სავსე იყო მანქანებით, ცა კი ფეიერვერკებით მოჭედილი. წარმომიდგენია, რა ხდებოდა მაშინ, როდესაც შენ ჩემპიონის ტიტული მოიპოვე...
- გავიგე, რომ დაახლოებით იგივე ხდებოდა. მთელი ქვეყანა გარეთ იყო და ბრძოლას უყურებდა. ქალაქში ტელევიზორები იყო დამონტაჟებული. ადრე ადგომა მოუწიათ მათაც, ვინც სახლში დარჩნენ. სიგიჟე იყო.
- საბრძოლო სპორტს ქართული ჭიდაობით ეზიარე, ეს დისციპლინა შენი საბრძოლო სტილის ფუნდამენტური ნაწილია. რა წვლილი შეიტანა ქართულმა ჭიდაობამ მერაბ დვალიშვილის მებრძოლად ჩამოყალიბებაში, როგორც ფიზიკურად, ისე მენტალურადაც...
- ქართული ჭიდაობა ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. როდესაც პატარა ვიყავი და ვხედავდი ათლეტებს, ეს ძალიან დიდ მოტივაციას მაძლევდა. როდესაც ორი ჯანმრთელი, ენერგიული ათლეტი ერთმანეთის წინააღმდეგ ასპარეზობდა.
სწორედ ამიტომ დავიწყე ქართულ ჭიდაობაში ვარჯიში. შემდეგ გადავედი ჯუდოში, იყო ცოტა სამბოც. მოგვიანებით გავხდი MMA-ს მებრძოლი, თუმცა ქართული ჭიდაობა ჩემთვის ისევ მნიშვნელოვან ატრიბუტად რჩება. ქართული ჭიდაობის რამდენიმე ტექნიკას ახლაც ვიყენებ.
- ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადახვედი მაშინ, როდესაც 21 წლისაც არ იყავი. ეს ახალგაზრდა მებრძოლისთვის უმნიშვნელოვანესი პერიოდია. რა გავლენა მოახდინა აშშ-ში გადასვლამ შენს კარიერაზე და რა სირთულეების გადალახვა მოგიწია?
- თავდაპირველად, ძალიან გამიჭირდა. არ ვიცოდი ინგლისური, ვერ ვიბრძოდი პროფესიონალურად, სამოყვარულო ბრძოლების გამართავასაც ვერ ვახერხებდი. მეტსაც გეტყვი, სავარჯიშო დარბაზიც კი არ მქონდა. 1 წელი გავფლანგე დარბაზის პოვნაში, შემდეგ როგორც იქნა, ვიპოვე, მაგრამ იმ დროს სრული დატვირთვით მუშაობაც მომიწია.
მშენებლობაზე ვმუშაობდი. მთელი დღე მიწევდა მუშაობა და ვარჯიშისთვის დრო მხოლოდ ღამე მქონდა. ღმერთის წყალობით, მქონდა საკმარისი მოტივაცია სპორტში დასარჩენად, ბრძოლა დავაყენე ყველაფერზე წინ და ყველაფერიც გამომივიდა.
სრული ინტერვიუ შეგიძლიათ იხილოთ ქვემოთ:
